Linda

Film: Primavera

09-06-2026
primavera

 

Primavera (Lente) ishet langspeelfilmdebuut van de Italiaanse Damiano Michieletto (°1975), een van de meest toonaangevende operaregisseurs van zijn generatie, en co-scenarist Ludovica Rampoldi. 

De film is losjes gebaseerd op de roman Stabat Mater van Tiziano Scarpa. Anno 1716. Venetië, meer specifiek in het Ospedale della Pietà. Dit grootste weeshuis van de stad wordt bestuurd door een raad van gouverneurs, financiert zijn activiteiten door middel van uitvoeringen en concurreert met drie andere Venetiaanse muziekinstituten: I Derelitti, gli Incurabili en I Mendicanti, die eveneens vrouwelijke orkesten zonder vaste leden hadden. 

De meest muzikaal begaafde bewoners vormen een klein orkest dat tijdens elke mis optreedt, verborgen achter een traliewerk en soms met gemaskerde gezichten

Verschillende jonge meisjes, die als baby door hun moeders in de steek zijn gelaten, wonen er en wachten op een huwelijk dat hen weer in contact zal brengen met de buitenwereld. De meest muzikaal begaafde bewoners vormen een klein orkest dat tijdens elke mis optreedt, verborgen achter een traliewerk en soms met gemaskerde gezichten. Onder hen Cecilia (Tecla Insolia), een virtuoze violiste. Ze is verloofd maar nog steeds wachtend om "gered" te worden door haar onbekende moeder. Haar leven verandert als priester Antonio Vivaldi (rol van Michele Riondino) wordt aangesteld om de muzikanten te dirigeren. Ook  hij worstelt met de drang naar vrijheid en muzikale erkenning. 

Omwille van de setting en de context: het weeshuis in Venetië, getalenteerde weesmeisjes die uitblinken in muziek en rebelleren tegen de gevestigde orde, doet Primavera denken aan Gloria! het langspeelfilmdebuut van Margherita Vicario die een ode bracht aan alle vrouwelijke componisten die nooit de verdiende aandacht kregen. 

Primavera is een aangrijpende film over  het verlangen naar vrijheid van twee ongelukkige zielen en de kostbare waarde van muziek als uitlaatklep. Michieletto focust op het gevoelsleven van de hoofdpersonages en doet geen enkele moeite om de barokmuziek te laten primeren. Enkel tijdens de aftiteling aan het einde is er een partituur van een van de meest briljante en moderne componisten: Vivaldi. 

De uitmuntende vertolkingen van Insolia en Riondino, de sublieme clair-obscur fotografie van Daria D'Antonio gecombineerd met de weelderige kostumering van Maria Rita Barbera zijn de grote merites van Primavera. 

Mis deze film in geen geval! 

Boek: Het Zoutpad

28-05-2026

De helende kracht van de natuur

'Waarom zouden we de wandeltocht langs de kust, van Minehead in Somerset, via Noord-Devon Cornwall en Zuid-Devon tot Poole in Dorset niet doen?', stelt de Britse langeafstandswandelaar en auteur Raynor Winn (ook bekend als Sally Walker, °1962) in haar autobiografisch (reis)boek Het Zoutpad (oorspronkelijk titel : The Salt Path).

Achttien was ze toen ze haar man Moth (afkorting van Timothy) leerde kennen. Samen knapten ze een vervallen boerderij op, hadden ze kippen en groenten, voedden twee kinderen op, richtten een schuur in voor bezoekers die hun leven kwamen delen en geld in het laatje brachten. Vijftigers waren ze als hun leven drastisch veranderde toen ze uit hun huis werden gezet wegens financiële problemen en ze een beroep deden op het gerecht. Ze verloren de rechtszaak, hun huis en ... zichzelf. Tegelijkertijd, na jarenlang medisch getreuzel naar de oorzaak van Moths verlammende schouderpijn en arm, kregen ze te horen dat hij een ernstige neurologische ziekte, corticobasale degeneratie (CBD) had. Volgens de dokter had hij niet veel jaren meer. In 2013 besloten ze met enkel de essentiële levensbehoeften op hun ruggen, een tentje èn met weinig geld, de South West Coast Path, een langeafstandsroute (1000 km) langs de zuidwest van Engeland te bewandelen. 'Hand in hand zouden we het licht inlopen', schrijft ze.

Het is een mooi verhaal over een koppel dat niet vastloopt in sombere tijden maar meer naar elkaar toegroeit en er samen sterker uitkomt

Wat volgt is een bijzondere reis. De auteur stelt dat de confrontatie met het harde leven in het wild, de verweerde landschappen, de schoonheid van kliffen, de zee, de vele ontmoetingen en de helende kracht van de natuur zorgen voor zelfreflectie en doorzettingsvermogen. Tevens is het een mooi verhaal over een koppel dat niet vastloopt in sombere tijden maar meer naar elkaar toegroeit en er samen sterker uitkomt.

Het boek, uitgegeven in 2018, werd een internationale bestseller maar kreeg ook af te rekenen met negatieve commentaren. Zo meldde de Britse zondagskrant The Observer dat delen van het boek niet kloppen. Winn zou geld van haar werkgever hebben verduisterd waardoor het koppel in financiële nood geraakte. Ook de ziekte van Moth werd in twijfel getrokken. Ondanks de beschuldigingen die Winn ontkende en 'oneerlijk en zeer misleidend' vond, blijft haar roman diepmenselijk, hoopvol en inspirerend. Het verhaal werd in 2024 verfilmd door de in Westminster geboren theaterregisseur Marianne Elliott. Voor haar langspeelfilmdebuut deed ze een beroep op Gillian Anderson (The X-files) en Jason Isaacs (Harry Potter-films).

Niet aanbevolen als u niet houdt van uitdagende wandeltochten en de natuur en evenmin gelooft in de innerlijke kracht die in de mens huist wat leidt tot een leven met pit.

Film: The Apprentice

21-04-2026

Genietbaar én tevens aandoenlijk portret van Donald Trump 

De Iraans-Deense regisseur Ali Abbasi (bekend van o.a.  Gräns en Holy Spider) baseerde zich voor The Apprentice op het gelijknamige boek van Gabriel Sherman, journalist gespecialiseerd in politieke analyses en verantwoordelijk voor The Loudest Voice, een 7-delige historische-biografische reeks over Roger Ailes, stichter van de rechts-conservatieve nieuwszender fox News. 

Cohn leert Trump de geheimen en regels die gelden in de harde zakenwereld: aanvallen, wat er ook gebeurt, claim de overwinning en geef nooit toe dat je hebt verloren.

In The Apprentice (de titel verwijst naar de bekende realityshow waarin Donald Trump lessen gaf in ondernemerschap) volgen we de relatie tussen de ontluikende jonge zakenman Trump (Marvel-acteur Sebastian Stan) en zijn toekomstige oudere mentor, de controversiële advocaat Roy Cohn (Jeremy Strong, Succession). Hun eerste ontmoeting vindt plaats in een nachtclub in New York City. Trump, afkomstig uit een steenrijke vastgoedfamilie, is verlegen en wil uit het spoor van zijn dominante vader stappen en een machtige ondernemer worden. Helaas zit hij vast in huren ophalen in sociale woningprojecten. Cohn leert hem de geheimen en regels die gelden in de harde zakenwereld: aanvallen, wat er ook gebeurt, claim de overwinning en geef nooit toe dat je hebt verloren. Vrij snel merkt Trump dat Cohn deuren kan openen, paden kan vrijmaken en zijn visie van een stralende toren in het midden van een bijna failliet Manhattan werkelijkheid kan laten worden. Cohns raadgevingen zorgen ervoor dat Trump zijn carrière en wereldbeeld hierop zal baseren. Weerzinwekkend is Trump als tijdens de aidsepidemie, Cohn ziek wordt en langzaam van het toneel verdwijnt. 

De prima vertolkingen, de goed gekozen locaties en een briljant scenario zijn de grote verdiensten van dit erg genietbaar maar tevens aandoenlijk portret van Trump over corruptie, tegenslagen en de drang naar macht in het Amerika van de jaren zeventig en tachtig. In 2024 zorgde de film voor heel wat controverse (laster en eerroof volgens Trumps communicatieverantwoordelijke) op het Cannesfestival. 

Vooral de verkrachtingsscène van zijn eerste vrouw Ivana (Maria Bakalova) zorgde voor ophef. Dit voorval beschreef ze zelf in 1990, toen ze een verklaring aflegde voor hun scheiding. Achteraf paste ze de aanklacht, onder druk van Trumps advocaten, aan : de ‘verkrachting’ bedoelde ze niet op een letterlijke of strafbare manier maar eerder als een emotionele aanranding. 

Boek: Clint Eastwood - In zijn eigen woorden

23-03-2026
clint eastwood

 

Een onmiskenbaar portret van een Amerikaanse legende.

In Clint Eastwood - In zijn eigen woorden (Clint Eastwood - In his own words, vertaald door Wendy Tjalma en Jiske van der Hoeven) schetst de gerenommeerde Franse filmjournalist en Hollywoodcorrespondent Jean-Paul Chaillet (o.a. L'Express, Première, Le Figaro), reeds 35 jaar residerend in LA, een uniek werk over Clint Eastwood (°1930). Als acteur maakte hij furore in de televisieserie Rawhide (1959-1966). Sindsdien groeide hij uit tot een van de invloedrijkste filmmakers (vier Oscars en verschillende Oscar-nominaties) van de afgelopen decennia.

Als een film eenmaal klaar is, is hij niet meer van jou. De smaak van het publiek is onvoorspelbaar en wat het oordeel ook is, ik kan er niets meer aan doen

In de inleiding vertelt Chaillet over zijn eerste ontmoeting met Eastwood. Het is begin 1987, in het Californische Carmel, de stad waarvan hij een jaar eerder burgemeester werd. Zijn eerste vraag aan Eastwood was hoe hij zich voelde na de release van Heartbreak Ridge in Frankrijk. 'Als een film eenmaal klaar is, is hij niet meer van jou. De smaak van het publiek is onvoorspelbaar en wat het oordeel ook is, ik kan er niets meer aan doen. Ik moet verder met iets anders', - dixit Eastwood. Een antwoord dat hij de daaropvolgende jaren meermaals in verschillende varianten zal herhalen.

Verder beschrijft de auteur (in 16 hoofdstukken) zijn aanwezigheid op meerdere filmsets, diverse etentjes en op het kantoor bij de Warner Bros. Studios. Hij is er getuige van hoe Eastwood met de door hem nauwgezet gekozen acteurs/actrices en de cast omgaat : heel geduldig, respectvol, nuchter, soms eigenzinnig maar telkens doelgericht. Ook de manier waarop hij praat : langzaam, zorgvuldig zijn woorden kiezend, uiterst kalm wat zijn indrukwekkend natuurlijk charisma versterkt, maakt indruk. Niets dan bewondering voor Eastwood die naast filmmaker/filmproducent/acteur ook een fervent golfer en jazz-fanaat is. Ook zijn politieke standpunten en zijn kijk op ouder worden gaat Eastwoord niet uit de weg. Een inkijk in zijn privéleven blijft schaars.

Als Chaillet een manier probeert te vinden om het gevoelige onderwerp van euthanasie, dat aan het eind van de met de Oscar bekroonde film Million Dollar Baby (2004) aan bod komt, aan te snijden, geeft Eastwood toe dat hij er niet voor is. Maar dat hij wel vaker in films gespeeld heeft waarin de personages een andere opvatting of houding hebben dan hij.

Op de vraag wat hem nog vandaag motiveert antwoordt Eastwood: 'De constante behoefte om iets nieuws te blijven leren om me te ontwikkelen en me te vernieuwen. Zonder dat blijf je steken en uiteindelijk roest je vast.'

Clint Eastwood - In zijn eigen woorden is een onmiskenbaar portret van een Amerikaanse legende. Een must-read voor wie hem als acteur apprecieert en het ambacht van filmmaken een warm hart toedraagt.

Film: Under the surface

18-03-2026

POLITIEKE ERKENNING VOOR DES-SLACHTOFFERS? 

underthesurface

 

Guido Verelst, film- en tv-regisseur, gooide in 2017 hoge ogen met zijn kortfilm Skai Blue.  

Nu is er de documentaire Under the Surface, waar hij drie jaar aan werkte. Het hoofdpersonage is Anne, zijn achternicht, die zelf ook een videodagboek bijhield. Anne heeft ASS en is slechtziend , beperkingen die haar parten spelen in het dagelijks leven. Medicatie die haar grootmoeder tijdens de zwangerschap nam, zorgde ervoor dat ze te vroeg geboren werd, namelijk na 6,5 maanden zwangerschap. Ze woog 827 gram. Na twee hersenbloedingen en een lange beademing verliet ze na drie maanden de kraamafdeling.  

Het water accepteert me zoals ik ben

Nu is ze 33. Ze tekent, schildert, fietst, heeft een obsessie voor water en zwemt als de beste. Ze houdt haar adem maar liefst 3 minuten en 40 seconden in. Haar grootste wens is om als zeemeermin onderwater te leven.  ‘Het leven boven water is voor mij altijd leven op survival modus, altijd proberen te overleven. Onderwater is voor mij gewoon mezelf zijn. Alles loslaten. Gewoon gelukkig zijn. Een superheldin zijn. Het water accepteert me zoals ik ben’, - oppert ze. 

Toch is haar streven naar zelfstandigheid geen evidentie. Haar beperkingen zorgen er dan ook voor dat ze soms overvallen wordt door een intens verdriet. Ook haar relatie met haar vriend bezorgt haar kopzorgen. Kan hij zo goed voor haar zorgen als haar ouders? In hoeverre kan ze zonder hen leven. Ook haar ouders stellen zich de vraag hoe het verder met hun dochter moet als zij er niet meer zullen zijn. 

Aanvankelijk zou Under the Surface een portret zijn van een jonge autistische vrouw die haar beperkingen compenseert door te ontsnappen in een fantasiewereld. Maar gaandeweg ontdekte de cineast dat er meer aan de hand is : de vroeggeboorte van Anne, slechtziend, autisme kunnen gelinkt worden aan het synthetisch oestrogeen DES, een  medicijn dat haar oma - na drie miskramen - net zoals miljoenen andere vrouwen innam om miskramen en vroeggeboortes te voorkomen. Met alle gevolgen van dien.  

DES (diëthylstilbestrol) werd in Nederland en België voorgeschreven aan zwangere vrouwen in de periode tussen 1947 en 1977. Ook werd het bij probleemloze zwangerschappen gegeven omdat men ervan uitging dat het een gunstig effect zou hebben op het geboortegewicht en gezondheid van de baby. Miskramen voorkomen deed het niet, maar de gezondheidsproblemen bij de dochters van deze vrouwen bleven niet uit.  

Wereldwijd veroorzaakte DES meer dan 10 miljoen slachtoffers

Anne staat echter niet alléén als DES-slachtoffer. Wereldwijd veroorzaakte DES (inmiddels uit de handel) meer dan 10 miljoen slachtoffers. Tot op heden blijven Belgische DES-slachtoffers actie ondernemen voor politieke erkenning. 

Boek: HEIM

13-03-2026

Lebensborn, het naziprogramma opgezet door Himmler

De naam van de Gentse Caroline De Mulder (°1975), docente literatuur aan de Universiteit van Namen en in Brussel, doet niet meteen een belletje rinkelen. Na het lezen van Heim (oorspronkelijke titel La Pouponnière d'Himmler), haar eerste roman in vertaling bij De Bezige Bij, zal dat ongetwijfeld anders zijn. De Mulder schrijft al haar boeken in het Frans en debuteerde in 2010 met Ego Tango.

In Heim behandelt ze het thema Lebensborn, het naziprogramma dat door Heinrich Himmler, leider van de SS, werd opgezet in 1935. Het had als doel de lage geboortecijfers in Duitsland te verhogen en een zuiver Arisch ras (blond haar, blauwe ogen) te scheppen. In het kader van dit programma werden zo'n dertig kinderdagverblijven geopend (met name in Duitsland en Noorwegen) en werden er bijna 10.000 kinderen geboren. Lebensborninstituten waren er in Duitsland, Oostenrijk, Polen, Luxemburg, Frankrijk, Nederland, Noorwegen en België, één van die plekken was het kasteel van Wégimont.

Ons Duitsland heeft kinderen nodig.'

In Beieren, in Heim, bedankt de Reichsführer tijdens een Namensgebung (Naamceremonie) alle lieve moeders vom besten Blut omdat ze zo verstandig zijn geweest een partner van superieure rassenkwaliteit te kiezen zodat Duitsland tot de laatste druppel is ontdaan van onzuiver bloed. (...) 'Het moederschap is de nobelste taak van de Duitse vrouw. De gevaren die jullie bij de bevalling doorstaan, ten dienste van ons volk en vaderland doen niet onder voor de gevaren die de soldaat in het strijdgewoel trotseert. In ruil daarvoor biedt Duitsland jullie en jullie kinderen veiligheid en zijn jullie vrijgesteld van fysiek werk dat jullie vruchtbaarheid zou kunnen schaden. Ieder van jullie moet zoveel kinderen ter wereld kunnen brengen als zij maar wenst. Ons Duitsland heeft kinderen nodig.'

Het verhaal speelt zich grotendeels af in het huis Heim Hochland, het eerste kinderdagverblijf dat Himmler in 1936 in Steinhöring, Beieren, nabij München, oprichtte. De Mulder kiest ervoor haar verhaal te vertellen vanuit het perspectief van drie vrouwen.

We maken kennis met Renée, een roodharig Frans tienermeisje dat verliefd wordt op een Waffen-SS'er en zwanger geraakt. Door haar ouders wordt ze verstoten en door de dorpelingen kaalgeschoren. Via een brief verplicht de vader van haar kind haar te vertrekken naar de nazikraamkliniek van Lamorlaye. Een tweede brief richt hij aan de leidinggevende arts van Heim Westwald. Helga, de Duitse toegewijde verpleegster en assistente van de dokter die het huis runt, neemt de zorg op zich van Renée en de andere vrouwen. Haar geloof in het project begint te wankelen als ze verneemt dat een baby werd geëuthanaseerd omdat hij niet voldeed aan de zuiverheidscriteria van het ras. Frau Geertrui is net moeder geworden van een jongetje dat weigert te eten en beweegloos in haar armen ligt. Ze geraakt in een depressie als haar kind, niet erkend door de verwekker, van haar verwijderd wordt en sterft.

Hij is een primitief dier geworden dat niet meer kan nadenken, dat zijn leven riskeert om zijn maag te vullen

Ook is er een plaats voor een mannelijk personage: Marek, een Poolse gevangene, uit het kamp van Dachau gedetacheerd om op het landgoed van de kraamkliniek te werken. Zijn vrouw is gestorven in Auschwitz, net als zijn ongeboren baby. Hij lijdt fysiek door de de mishandeling en de honger. 'Hij is een primitief dier geworden dat niet meer kan nadenken, dat zijn leven riskeert om zijn maag te vullen', schrijft De Mulder.

Het lot brengt deze personen bij elkaar in 1944. De oorlog komt geleidelijk binnen en de ineenstorting van het Duitse rijk is in zicht.

In Heim, doordrenkt van verdriet, blijft de auteur dicht bij de gedachtengang van haar personages. Sommigen vrouwen (gehuwd of ongehuwd) kozen ervoor om in een veilige omgeving hun baby's te baren, te leven waar voldoende eten, comfort was en hun baby's een uitstekende verzorging kregen. Anderen werden ertoe verplicht.

Caroline De Mulder heeft zich goed gedocumenteerd en behandelt het gevoelig thema Lebensborn gedetailleerd en intens maar wars van elke sensatiezucht. Onthullend, intens, boeiend is Heim ongetwijfeld! Naar de keel grijpend, des te meer!

Boek: Crescendo

10-10-2025

Crescendo is de tweede roman van Hilde van Mieghem (°1958), de internationaal gelauwerde actrice, regisseur, scenariste en documentairemaakster van de VRT Canvas-reeks Als je eens wist en columniste bij De Morgen. Ze schreef een luisterboek en meerdere scenario's waaronder de bewerking van Sprakeloos van Tom Lanoye. Voor haar films en scenario's ontving ze wereldwijd nominaties en prijzen.

In 2022 debuteerde ze als auteur met De drie duifkes, gebaseerd op de levensverhalen van haar grootmoeders

In 2022 debuteerde ze als auteur met De drie duifkes, gebaseerd op de levensverhalen van haar grootmoeders. Het verhaal speelt tussen 1920 en 1964. Drie jonge sterke vrouwen, boezemvriendinnen, willen samen het leven liefhebben, maar moeten noodgedwongen strijden tegen een hard bestaan. Deze aangrijpende, meeslepende roman kon rekenen op lovende kritieken.

In Crescendo zijn opera en klassieke muziek de rode draad. Ook hier draait het verhaal rond  krachtige vrouwen. Zo is er de zeventigjarige componiste Ariana. Ze reist naar Venetië om er de begrafenis van haar minnaar, een wereldberoemde dirigent, bij te wonen. In haar hotelkamer rouwt ze en overschouwt ze hun relatie. Christiane baant zich aarzelend een weg als mezzosopraan en verbreekt, na vele jaren, de destructieve band met haar grote liefde. En tenslotte is er Mara, mishandeld in haar kindertijd. Koste wat kost wil ze deelnemen aan de Elisabethwedstrijd voor piano.

In Crescendo zijn opera en klassieke muziek de rode draad

Crescendo is een roman vol verdriet en rouw, geweld en onverbloemde verkrachtings- en seksscènes, maar ook is er plaats voor schoonheid en ... vooral voor liefde in haar zuiverste vorm. Zoals Ariane het zo mooi verwoordt: “liefde is alles doen om de ander te steunen, de ander te laten bloeien en groeien en daardoor ten volle en vrij te kunnen leven zoals hij/zij wil. Zonder er zelf aan kapot te gaan.”

Na De drie duifkes bewijst Hilde Van Mieghem dat ze kan vertellen als de beste en heel diep graaft in de psyche van haar veerkrachtige vrouwelijke hoofdpersonages die halsstarrig hun dromen volgen. Hoe aangrijpend en heftig het bij momenten ook is. Crescendo moet je lezen!

Film: No other land

04-08-2025

EEN OSCAR VOOR DE AANGRIJPENDE DOCUMENTAIRE OVER DE VRIENDSCHAP TUSSEN EEN ISRAELIER EN EEN PALESTIJN EN VERZET ONDER BEZETTING 

No other land

 

In de 95' durende No other land volgen we Basel Adra (°1996), een jonge Palestijnse activist uit Masafer Yatta, een gemeenschap van twintig oude dorpjes in het zuiden van de Westelijke Jordaanoever. Sinds zijn jeugd strijdt hij tegen de massale verdrijving van zijn gemeenschap door de Isräelische autoriteiten.

Nieuwsberichten melden dat 1000 Palestijnen uit 8 dorpen op de Westoever kunnen worden uitgezet wegens een uitspraak van het Isräelische Hooggerechtshof. Ze staan voor een van de grootste uitzettingen van de Palestijnse gebieden sinds de Israëlische bezetting begon in 1967.

Basel begon op zijn 15e met filmen 'toen hun einde naderde' vertelt hij in het Arabisch. Hij kon het niet aanzien dat families die er al vele jaren wonen door Joodse kolonisten met geweld van het grondgebied verdreven werden, bulldozers van het Israëlische leger hun huizen en de door de lokale bewoners gebouwde school sloopten en geweld tegen hen gebruikten. Alles in een poging hen te dwingen te verhuizen naar dichtbevolkte steden en om plaats te maken voor een militair oefenterrein.

aangrijpende documentaire over de vriendschap tussen een Palestijnse activist en een joodse journalist en verzet onder bezetting

Op een dag ontmoet hij Yuval Abraham (°1995), een joods Israëlische journalist. Een vriendschapsrelatie ontstaat. Hoewel beiden niet ver van elkaar opgroeien, verschillen hun levens nauwelijks: Abraham strijdt samen met Adra tegen de bezetting. Alleen is Yuval vrij, hij kan ongehinderd naar huis rijden in zijn auto met een gele Israëlische nummerplaat. Basel kan dat niet omdat de autoriteiten auto's met Palestijnse kentekenplaten in Masafer Yatta verboden en omdat hij een persoonlijk rijverbod heeft.

No other land, opgenomen tussen 2019 en 2023, is gemaakt door een Palestijns-Israëlisch collectief bestaande uit Basel Adra, Yuval Abraham, Hamdan Ballal (fotograaf en mensenrechenverdediger) & Rachel Szor (filmmaker).

De titel van de aangrijpende documentaire over de vriendschap tussen een Palestijnse activist en een joodse journalist en verzet onder bezetting, is ontleend aan wat een van de dorpelingen zegt tegen de soldaten die haar uit haar huis proberen te zetten: 'We hebben geen ander land.' Ondanks de vele beelden van wanhoop kan men ook besluiten dat Israëliërs en Palestijnen kunnen samenwerken en strijden voor rechtvaardigheid en gerechtigheid in het aanhoudende conflict.

De  documentaire werd vertoond op verschillende internationale festivals en ontving vele prijzen, waaronder de jury- en de publieksprijs op de 74e editie van het filmfestival van Berlijn èn de Oscar voor de beste feature documentaire 2025.

Boek: Waak over haar

26-06-2025

SCHITTERENDE ROMAN OVER LIEFDE, VRIENDSCHAP EN WRAAK, EN TEVENS EEN ODE AAN DE ITALIAANSE KUNST EN DE KRACHT VAN DE SCHEPPING.

Waak over haar

Waak over Haar/Veiller sur elle van de Franse auteur, scenarioschrijver en filmregisseur Jean-Baptiste Andrea (°1971) begint in 1986. In een afgelegen klooster ligt de 82-jarige Michelangelo Vitaliani, bekend als Mimo, op sterven. Rondom hem staan monniken. Ze waken over hem en stellen zich vragen. Is Mimo een crimineel, een politiek vluchteling of een uitgetreden priester? Veertig jaar, zonder geloftes te hebben afgelegd, leefde Mimo onder hen. Maar hoe kwam hij op deze plek terecht? Sommigen beweren dat het was om 'over haar te waken', zijn piëta, zijn meesterwerk dat het Vaticaan verborgen hield omdat het verantwoordelijk zou zijn voor ziektes en bij bezoekers ongemakkelijke gevoelens zou oproepen.

Mimo leefde veertig jaar onder hen, zonder geloftes te hebben afgelegd. Maar hoe kwam hij op deze plek terecht?

Tijdens zijn laatste uren overschouwt Mimo zijn leven. Hij is geboren in Frankrijk en lijdt aan dwerggroei. Op twaalfjarige leeftijd wordt hij door zijn moeder aan zijn 'oom' Zio Alberto toevertrouwd. Alberto is een middelmatige beeldbouwer met een klein atelier, op het Pietra d'Alba-plateau, bolwerk van de aristocratische familie Orsini. Tijdens de werkzaamheden in de villa van de Orsini's ontmoet Mimo hun enige dochter Viola. Beiden zijn even oud. Viola, sterk afgeschermd door haar twee broers, is eigenzinnig, sluw, hyper intelligent en houdt van lezen. Volgens de dorpelingen is ze bezeten door de duivel. De auteur beschrijft haar als een koorddanseres in evenwicht op een duistere grens tussen twee werelden. Tijdens hun tienerjaren zijn de twee hecht met elkaar verbonden. Hun ontmoetingen vinden plaats op ongewone plekken zoals begraafplaatsen omdat luisteren naar de doden Viola's favoriete tijdverdrijf is. 'De doden zijn onze vrienden, je kunt maar beter bang zijn voor de levenden', oppert ze.

Jaren gaan voorbij. Mimo, inmiddels een gevierd beeldhouwer, wordt kind aan huis bij de Orsini's. Door hen zet hij voet in het Vaticaan. Ook werkt hij in ateliers in Firenze en Rome en wordt hij toegelaten als gevolmachtigd lid van de Koninklijke Academie van Italië. Viola is echter niet meer het meisje van de begraafplaatsen en de sprongen in de leegte, maar is inmiddels kreupel door een val met een zelfgemaakte zeilvlieger. Ze wordt uitgehuwelijkt en door haar familie doodgezwegen. Ondanks haar kleurloos leven en vele tegenkantingen wordt ze een rebelse heldin, een figuur die opkomt voor vrouwenrechten. Keer op keer verliezen en vinden Viola en Mimo elkaar, als vrienden of vijanden. Zonder ooit hun relatie op te geven die speelt tijdens Wereldoorlog I, Wereldoorlog II en de opkomst van het fascisme.

Keer op keer verliezen en vinden Viola en Mimo elkaar, als vrienden of vijanden

Met zijn vierde roman Waak over haar levert de auteur (debuteerde in 2017 met Mijn Koningin/Ma Reine) een stevige kanjer (426 pagina's) die de twintigste eeuw in Italië overspant. Van het begin tot het einde houdt hij de lezer in de ban. Op een meesterlijke manier beschrijft hij de schoonheid van de beeldhouwkunst, zijn respect voor het métier en sluit hij de memorabele, geweldige personages in zijn hart.

'Mimo Vitiliani, geboren in een wereld van vogels, sterft onder het oog van een satelliet.' Met deze wondermooie woorden eindigt deze schitterende roman (Prix du Roman Fnac én de Prix Goncourt 2023) over liefde, vriendschap en wraak die tevens een ode is aan de Italiaanse kunst en de kracht van de schepping.

Boek: Giacomina

26-05-2025

BUITENGEWOON HEERLIJKE ROMAN OVER EEN WEDUWE, EEN DIERENARTS EN EEN MANKE KIP

Giacomina

 

Na de dood van haar man Anteo (viel met zijn gezicht voorover in de voederbak, vanwege een beroerte) is het voor Nives moeilijk om te wennen aan de eenzaamheid en stilte van Poggio Corbello. Na de begrafenis zijn haar dochter, schoonzoon en kleinkinderen vertrokken naar Frankrijk. Haar taak bestaat voortaan nog slechts uit het verzorgen van de dieren op de boerderij. Het is echter Giacomina, een kip met een verminkte poot, die haar aandacht trekt en  een voorname plaats zal nemen in haar leven. Als ze zich verplaatst neemt ze Giacomina met zich mee, ook naar het toilet. Als het baasje voor de televisie gaat zitten, ploft Giacomina neer in de leunstoel waar Anteo's afdruk nog in zit. Nives poetst de veren van haar vriendinnetje, ze gebruikt een natte lap die ze ook over haar snavel wrijft en haalt de strontjes van de dag weg. Aan de bijzondere geur die het huis begint te kenmerken raakt Nives gewend. Er zijn maar weinig kritieke momenten. Alleen wanneer ze tot haar verbazing vaststelt dat ze Anteo heeft vervangen door een mank kippetje. Het brengt haar van haar stuk dat met Giocomina bij zich ze haar echtgenoot helemaal niet mist. Nog geen traan heeft ze gelaten. Maar op een avond gebeurt er dit: opgekruld in de leunstoel kijkt Giacomina naar een Dash-reclame. Op het scherm is de deur te zien van een wasmachine die op volle toeren draait. Ze kijkt er als versteend naar. Zo treft Nives haar aan, met verstarde blik. Gioacomina lijkt een standbeeld. Na verschillende pogingen om de kip te redden, belt ze Loriano Bottai, haar jeugdvriend en de dronken dierenarts van het dorp. Hij helpt de boeren met hun dieren maar over kippen weet hij helemaal niets. Hij besluit Nives te aanhoren terwijl hij zijn glas ledigt en zijn vrouw Donatella luid snurkt.

Het brengt haar van haar stuk dat met Giocomina bij zich ze haar echtgenoot helemaal niet mist

Wat volgt is een lang telefoongesprek tussen de twee hoofdpersonages. Het zijn in vloeiende taal, snijdende, bijtende onthullingen die verbijsteren, choqueren en desoriënteren. Door het oprakelen van oude gebeurtenissen en wrok ontdekken ze de gevolgen van verloren liefdes, gemiste kansen, heimelijke relaties, niet genomen verantwoordelijkheden die moeilijk te verwerken zijn op oudere leeftijd. Heftig weerklinken vragen zoals: Welke kansen zijn er gemist? Hoe is het om te ontdekken dat je jarenlang in het duister hebt geloofd in jezelf?

Met Giacomina (oorspronkelijke titel: Nives, vertaald door Miriam Bunnik en Mara Schepers) levert de Italiaanse scenarioschrijver Sacha Naspini (°1976°), een buitengewoon heerlijke roman (156 pagina's), met meesterlijke dialogen, die vanaf het begin nieuwsgierigheid opwekt en je niet onverschillig zal laten. Een ware ontdekking!

Giacomina - ISBN978 94 6452 1825 - Uitgeverij : Cossee

Abonneer op Linda Crivits