In de ontroerende film De Zaak Alzheimer (2003) van Eric Van Looy speelt Jan Decleir een huurmoordenaar die lijdt aan de vroege stadia van Alzheimer. Nu is het de beurt aan de Westvlaamse Kat Steppe om de ziekte van Alzheimer in de kijker te zetten met Zondag de negenste (openingsfilm van FFO). Ze is vooral bekend als regisseur van gevierde televisiereeksen als Taboe, Goed volk en documentaire Het Vaticaan - de staat van dekerk.
Voor haar langspeelfilmdebuut deed ze een beroep op Josse De Pauw en Peter Van de Begin. Respectievelijk spelen ze Franz en Horst, uit elkaar gegroeide broers. Na dertig jaar zien ze elkaar terug in het woonzorgcentrum waar Horst met tegenzin verblijft. Hij dementeert, maar hun ontmoeting zorgt ervoor dat hij zich nog veel uit het verleden herinnert.
Moeten wij de zorg volledig op de schouders van de professionele zorgverleners laten rusten? Of moet de maatschappij ook een inspanning doen?
Steppe filmde in het Woonzorgcentrum OLV in Antwerpen, waar echte bewoners met Alzheimer, echt personeel samen met professionele acteurs voor de camera stonden. Haar realistische documentaire-aanpak, met veel close ups en respect voor de patiënten, zorgt ervoor dat de kijker gedwongen wordt mee te denken over de problematiek die de ziekte teweegbrengt. Moeten wij de zorg volledig op de schouders van de professionele zorgverleners laten rusten? Of moet de maatschappij ook een inspanning doen? De boodschap is echter vrij duidelijk: meegaan in het verhaal van de mens achter de ziekte.
Josse De Pauw en Peter Van de Begin zijn klasbakken. Van de Begin is - zoals we het van hem gewoon zijn - meesterlijk. Zijn personage schrikt af maar geleidelijk wint hij sympathie als hij zijn louche gedachten opzijzet. Gedurfd is De Pauw in zijn slip en hemdje, starend door het raam. Waar denkt hij aan? Aan het verleden? Aan de toekomst? Worstelt hij om verbonden te blijven met de persoon die hij was? Van een confronterende scene gesproken!
Zondag de negenste is een moedige, ontroerende èn soms komische film. Steppe zorgt dat het publiek zich gedragen voelt en hen aanzet tot denken over verbinding en de zorg voor elkaar.