Wie vandaag de dag op Facebook rondkijkt (en soms leest), vindt veel berichten en foto’s over de jaren ‘50-‘70 van vorige eeuw. Een groot heimwee naar een tijd waarin alles klein en overzichtelijk was. Dat is althans het idee dat velen hebben, maar ze vergeten natuurlijk dat het leven in die dagen ook niet voor iedereen gemakkelijk en eenvoudig was. Dat is het trouwens nooit geweest.
Ze vergeten natuurlijk dat het leven in die dagen ook niet voor iedereen gemakkelijk en eenvoudig was
Nu echter is er heel veel aandacht voor ‘erfgoed’, dingen van vroeger die zeker niet verloren mogen gaan. Dat zoveel zaken van nog veel vroeger vergeten en begraven zijn (fantastisch: we kunnen ze opgraven!), daar is minder aandacht voor. Zo is er ook een zekere belangstelling voor de dialecten. Die moeten zeker goed bewaard worden, vindt men. Alleen is men vergeten dat men die door het verkavelingsvlaams eigenlijk zo in de hoek heeft geduwd, dat je lang moet zoeken om nog een echte dialectspreker te vinden. Kunstmatige pogingen om dat weer goed te maken hebben volgens mij weinig kans op succes. Wat niet meer echt leeft, heeft weinig toekomstkansen.
Al die terugkeer naar vroeger is niet productief en verbetert het leven niet. Het leven kan je niet achteruit leven. Wat je wel kan doen, is de angst voor de onzekere en soms dreigende toekomst aanpakken en er werk van maken mee die toekomst te maken en niet zomaar te ondergaan. De echte machthebbers hebben niet liever dan dat we ons bang vastklampen aan het verleden, zo hoeven zij niets te vrezen. Pas als wij rechtop gaan staan en zelf de toekomst mee willen maken, zullen wij respect afdwingen én kans hebben de evolutie mee te sturen. “Je kan daar toch niets aan doen”, is zowat de slechtste levensleuze. Neen, dan Obama: ‘Yes, we can!’.
P.S. Waarom kraanvogels als afbeelding? De kraanvogel: een traditioneel symbool in Aziatische culturen voor een lang leven en wensen voor de toekomst.