Weet u het nog waar u als tiener van droomde zoveel jaar geleden? Een goede partner, een eigen huis met een mooie televisie, een auto en af en toe een dagje of meer naar zee, dat was toch het echte geluk. Als het leven u gunstig gezind is geweest, heeft u dat allemaal gekregen en misschien kunnen houden. De televisie is een stuk groter geworden, de auto ook en die is misschien elektrisch of hybride. De vakanties vliegen nu al een stuk verder dan Oostende of Blankenberge. Wat valt er nog te wensen?
Heeft al die zogenaamde vooruitgang uw leven zoveel beter gemaakt?
En toch, bent u nu gelukkiger? Heeft al die zogenaamde vooruitgang uw leven zoveel beter gemaakt? Of hebt u toch de indruk dat u nog altijd wat tekort hebt? Waar is het misgelopen? We leven in een op materieel vlak ongelooflijk rijke tijd, er is van alles te krijgen (te kopen natuurlijk) en van alles overschot. Zijn we nu gelukkiger? En neen, ik kijk niet met heimwee terug naar vroeger ‘toen alles beter was’. Want dat was het niet, het was anders.
Naarmate de westerse mens steeds meer te consumeren kreeg, is hij ongelukkiger geworden. Het is immers nooit genoeg. De smartphone die je hebt, is al twee of drie jaar oud en er zijn zoveel betere. Dat begint te jeuken. De nieuwe TV’s hebben nu al veel meer mogelijkheden en over de computers zwijgen we. Met al die warme zomers begint een mens toch aan een eigen zwembadje in de tuin te denken. En zo blijft de burger altijd meer verwachten. Zo veel dat hij zich via de kredietkaarten in de schulden steekt.
Daarom: stop, mensen! Hou ermee op steeds nieuwe spullen te willen en te kopen, al was het maar uit zorg voor ons milieu. Zoek het geluk niet in reizen naar zo ver mogelijke landen, er is dichterbij evenveel te zien en te beleven. En ook op die handdoek in Djerba is het leven niet volmaakt. De Oude Grieken wisten het al. Geluk krijg je niet door steeds meer te hebben, maar door minder te wensen. En het Bruto Nationaal Product moet ù niet redden!