Gelukkig hebben wij met z’n allen de voorbije jaren grote inspanningen geleverd om de CO² wat terug te dringen. Het ging niet altijd gemakkelijk, maar als we als burgers onze duit in het zakje deden, dan konden we toch tevreden zijn. Dan spreken we nog niet over de honderden bomen die overal zijn geplant. Natuurlijk krijgen die pas over zoveel jaar echt rendement, maar… we hebben ze toch geplant. Alles zag er weer wat hoopvoller uit.
Wij kunnen dan voor onze eigen deur vegen en in het kleine België ons best doen, als een van de groten daar een streep door trekt, is het allemaal voor niets geweest.
En dan, zomaar uit het niets, ontketenen enkele landen een echte oorlog tegen een ander land dat zogenaamd een bedreiging zou vormen. In enkele weken tijd is er zoveel gebombardeerd, geschoten en vernield, dat het CO²-gehalte zonder twijfel voor maanden of jaren recordcijfers zal laten zien. Daar gaat al onze grote moeite. Wij kunnen dan voor onze eigen deur vegen en in het kleine België ons best doen, als een van de groten daar een streep door trekt, is het allemaal voor niets geweest.
Dan is het toch verbazend dat we een minister van defensie hebben die in deze omstandigheden loopt te blinken van contentement (oh ja, meestal gebruiken die mannen liever wat Engelse woorden dan ons eigen Nederlands, daarom schuif ik er nu een Frans woord in). Eindelijk krijgt zijn departement meer aanzien. Na al die jaren van suffe en kalme vrede kan hij overal met de breedste glimlach paraderen. Zo blij als iemand die gewonnen heeft bij EuroMillions en een chic grootwarenhuis binnenstapt. Wat een geschenk uit de hemel! Bovendien speelt het hele theater zich ver van hier af en dus moeten we niet al te bang worden. Van een bevoegdheid waar niemand nog over sprak, is hij eindelijk in de spots gekomen. Als we binnenkort merken dat ons pensioen wat vroeger op is, dan weten we tenminste dat andere mensen er gelukkig mee worden gemaakt. Voor een goed doel hebben wij immers alles over.