Wijn

door Jan

Onze buren zijn een aantal jaren terug een wijngaard begonnen. Niet groot, maar eerder als hobby. We kennen ze goed. Omdat hun kinderen dezelfde leeftijd hebben als de onze, kwamen we al snel met hen in contact. Over de jaren werden het vrienden.  

Jarenlang hebben ze een bloemisterij gehad. Maar je weet hoe dat gaat, in een bedrijf zijn investeringen nodig, zo niet loop je hopeloos achterop. Eens je de zestig nadert, en je geen opvolger hebt, vallen deze noodzakelijke investeringen zwaar. Ze lieten hun bedrijf over. Toch vonden ze zichzelf te jong om helemaal niets meer te doen. Anderhalve hectare wijnstruiken, dat is te doen, moeten ze gedacht hebben.

Maar ook de wijnbouw vergt investeringen: persketels, machines om de druiven van de takjes te ontdoen, ja zelfs eikenhouten vaten mochten niet ontbreken. Daarnaast moesten ze verplicht scholing volgen. 
Wij zagen het allemaal een beetje meewarig aan. Op die lijftijd nog starten met een volledig nieuwe bedrijfstak, je moet het maar doen, En met ons Belgisch klimaat weet je toch maar nooit.

Maar met dat klimaat zit het blijkbaar goed: de Chardonnay druif gedijt hier zeer goed, en met Pinot Noir kan zelf rode wijn worden gemaakt.

Alles is perfect te doen met twee, alleen een beetje hulp tijdens de pluk in september of oktober hielden ze ons voor.

Nou, dat zullen we geweten hebben: half oktober vroeg mijn buurman of ik even wilde helpen met de pluk.  Ik ben er altijd graag bij om iets nieuws mee te maken, dus accepteerde ik zonder veel nadenken. 'We starten om kwart over zeven bij ons thuis'. Dat is wat vroeger dan ik gewoonlijk opsta, maar je moet er iets voor over hebben. Bleek dat ze een driehonderdvijftig kilo druiven gekocht hadden bij een grote wijnboer iets verderop. Voor alle duidelijkheid: die druiven hingen nog aan de struik.  Dus wij in alle vroegte naar Kruisem, om druiven te gaan plukken. Zoals Louis Neefs al zong, men moet zich daarbij bukken, maar we kregen een wagentje, met draaibaar zitje. Na vier uur plukken, waren de eerste driehonderdvijftig kg geoogst.

Terug naar Laarne, waar de thuisoogst wachtte. Hier ging het sneller, omdat we minder moesten kuisen, en ook omdat er minder druiven aan de struiken hingen  De struikjes zijn een paar jaar jonger in Laarne. 

Maar toen begon het echte werk.

De spiksplinternieuwe machine om de takjes te verwijderen en de druiven te doen barsten kon worden geprobeerd. Die machine ziet er bijzonder gevaarlijk uit, met draaiende delen, waar je best ver uit de buurt blijft. Mijn buurman bezwoer zeer goed op te letten. Alle snoeischaartjes werden geteld, zodat we zeker waren dat er geen in de machine kon draaien. Hij keek nog even of de assen van de machine op de juiste afstand stonden: de druiven moeten er net niet door kunnen, hierdoor barsten de druiven open. Toen hij de machine liet proefdraaien hoorden we een hels kabaal. Niet normaal. De buurman, die zo oplettend was dat niets in de machine achterbleef, had zijn gsm erin laten liggen.

Ja, dat was helemaal geen goed idee, en hierdoor moesten we de hele machine uit elkaar vijzen, en alle brokstukken van de gsm verwijderen.  Na dik een uur kuisen, kon het echte werk beginnen. De gebarsten druiven met het sap werden verzameld in een groot houten vat, waar het minimaal acht dagen moet trekken. Dan wordt er geperst. 

Maar de dag nadien moest de chardonnay worden geoogst, dus was ik er nog niet vanaf. Je raadt het al, voor ik het wist was ik drie volle dagen in de weer, maar omdat de chardonnay dadelijk geperst wordt, kon ik dat ook al meemaken.

Hopelijk heeft de buurman lekkere wijn, en kunnen we eens komen proeven van een lekkere Belgische wijn. Maar dat zal minstens nog twee jaar duren...