Volhouden

Het staat in koeien van letters, met krijt op de gevel van dit huis. Veelkleurig als een fresco, wat verweerd  alsof het er al eeuwen staat: VOLHOUDEN.

Een niet mis te verstane boodschap aan iedereen. Aan verzorgenden, aan ordediensten, aan de mannen van de vuilniskar. Maar ook aan mij. Volhouden, niet opgeven, hou moed. Want ja, dit hangt ook mij stilaan de voeten en de keel uit. Geen bezoek van de kinderen. Onze kleinkinderen niet zien. Hen niet kunnen plagen of de lucht in gooien. Hen rondzwieren tot ze dronken strompelen of hen kietelen tot ze schateren. Gelukkig is er telefoon, foto en video.

Volhouden dus. Boodschappen beperken, één keer in de week. In sneltempo de supermarkt door flitsen, de ontsmette kar volgooien en ledigen. Thuiskomen zonder bananen en zonder chocolade. Ach, wie maalt daarom. Ineens boeten dingen die een maand geleden nog van levensbelang leken flink aan waarde in. Chocolade bij voorbeeld.

Volhouden. Afstand, geen gekus, geen handjes. Ook dat is op korte tijd het nieuwe normaal geworden. Wie zouden we trouwens kussen? De kassajuffrouw omdat ze moedig op post blijft? De postbode? De apotheekassistente? Handkus en gezwaai worden ineens weer populair, winnen aan betekenis. Zonde hoe we die mooie, warme gebaren ooit naar  de diepvrieskast verbannen  hebben. Uit die diepvriezer diepen we overigens wel meer schatten op. Zelfgemaakte appelcompote, erwtjes en bonen. Ijsjes zowaar. Die smaken nu iets minder. Waren die niet voor de kindjes, op logies bij ouma en oupa in de paasvakantie?

Volhouden. Geen wandeling of fietstocht in groep. Geen midweek in de Ardennen. Geen dagje zee. Bekenden  zien of een gesprekje op een bank onder een boom met een wildvreemde. Eethuizen en drankgelegenheden potdicht. Van de andere kant zijn we nu wat meer op onszelf. Geen rush, geen jacht. Al zeker niet meer op de vlucht. De gepensioneerdenziekte Drukdrukdruk is genezen.  Tijd voor de grote vragen. Wat is echt belangrijk?  Zal ik die of die eens bellen, liever dan een mailtje of een chat of een bericht op 'Feesboek'? Wat heeft het leven me tot nog toe gebracht? Waar mag ik dankbaar voor zijn?

Dat schiet me allemaal door het hoofd als ik de fietsremmen dichtknijp en halt houd voor dit huis. VOLHOUDEN. Niet opgeven, hou moed.
10/04/2020

VOLHOUDEN

 

Auteur: Bertin Sanders (65 ) gepensioneerd leraar en voormalig journalist.
Als lid van S-Plus Lauwe zal hij wekelijks een blog schrijven over corona op onze website.