Natuurlijk, veel te goedkoop

door André

Enkele jaren geleden, toen ik nog zelf achter het stuur kroop om naar de Provence te reizen, kreeg ik plots een verschrikkelijk beeld voor me. Een berg waaruit een groot stuk was uitgehouwen. Hij zag eruit alsof men met grote middelen zijn hart eruit had gerukt. Nog wat doorgaan en de berg zou weg zijn, vernietigd, plat gemaakt. De rotsen omgezet in euro’s.

De mens gaat maar al te gemakkelijk om met die enige aarde waarop hij eigenlijk maar te gast is

Het zal wel allemaal z’n nut hebben. Slimme rekenaars kunnen uitleggen hoe belangrijk al die werken waren én zijn voor het Bruto Nationaal Product. Maar dat zijn rekenaars en die hebben geen gevoel meer voor zo’n schoonheid. Wat is er toch verkeerd gegaan dat de mensen zonder problemen en zonder gevoel van schuld op die manier de wereld verarmen? Het klinkt wellicht romantisch dat die berg meer en anders is dan een hoop stenen of een voorraad bijzondere of goedkope grondstoffen. Voor de economische mens telt alleen wat eruit gehaald kan worden en als het bruikbare en verkoopbare eruit is, dan laten we het puin wel liggen.

Op die manier gaat de mens van deze tijd maar al te gemakkelijk om met die enige aarde waarop hij eigenlijk maar te gast is. Al die rijkdommen zijn niet van ons en van nu. Ze zijn er ook voor diegenen die lang na ons zullen komen. Ook die, onze kinderen, kleinkinderen en zo verder, hebben recht op een wereld waarover ze zich kunnen verbazen. Bergen, meren, wilde maar ook kalme rivieren, allemaal samen vormen ze een natuur die we in stukjes hebben gehakt. Daardoor moeten we ons tevreden stellen met hier en daar een park of een bos dat voorlopig nog mocht blijven.

Intussen beramen de promotoren al de volgende aanslag. Is dit de vooruitgang die we willen? Of willen we toch liever een levende wereld?

Pourtant, que la montagne est belle …