Laurel & Hardy

door André

Sommige dingen lijken nooit uit de tijd te geraken. Dat dacht ik toen ik onlangs een scène uit Laurel en Hardy zag. De Dikke en de Dunne (in de andere volgorde dus), een duo waarmee de meesten van ons zijn opgegroeid. Zowel de zogenaamde stomme films als de latere geluidsfilms zijn intussen tientallen jaren oud. Maar zijn ze nog te genieten? Of stammen ze uit een tijd die eigenlijk voorgoed voorbij en vergeten is?

Zijn we niet allemaal ook een beetje klunzen die ons vertwijfeld inspannen om een denkbeeldige piano een lange trap op te krijgen?

Voor mij zijn de avonturen en conflicten van het duo alleszins nog altijd ‘modern’. Ten eerste de tegenstelling tot de waanwijze en dominante Dikke die altijd en overal de eerste wil zijn en daarvoor zijn vriend zelfs letterlijk achteruit duwt, tot er gevaar dreigt waarop hij zich zo snel mogelijk terugtrekt en de zwakke, maar vaak intelligentere Dunne, die geregeld huilerig gaat klagen en zich toch niet echt laat doen. Daarna is er de opbouw van de totale chaos in veel van hun films. Na een conflict gaat het duo de strijd aan met iemand die hen toevallig wat verkeerd heeft behandeld. Op die manier ontstaat een opeenstapeling van treiterijen en vernieling die eindigt in een slagveld. Bijzonder is dat in het hele conflict elke partij geduldig wacht tot de andere partij ‘gescoord’ heeft om daarna weerwraak te nemen. Wat was daar zo leuk aan? Wellicht het feit dat die opeenvolging zo absurd was, zo tegenstrijdig met wat in de ‘echte’ wereld gebeurt, dat het komisch werd. Dat alles met uitgestreken gezicht.

Er moet toch iets in die films zijn dat de kern van de menselijke problemen raakt, want anders zouden ze nu al volledig gedateerd zijn. Is het misschien hun eindeloze onhandigheid waardoor ze telkens in nieuwe problemen verzeild geraken? Blijven ze met andere woorden herkenbaar voor ons allemaal, die ook in het leven maar wat aanrommelen? Zijn we niet allemaal ook een beetje klunzen die ons vertwijfeld inspannen om een denkbeeldige piano een lange trap op te krijgen? Met Laurel en Hardy in gedachten kunnen we probleemloos falen en toch de moed erin houden. D’Oh!