Kerstfeest

door Jan

Geen uitbundig jaareinde, 2020 zal in mineur eindigen. Weet je, daar ben ik stiekem niet zo erg kwaad over, zei mijn echtgenote laatst. Dit jaar geen overdreven druk gedoe, geen stress om nog een ultiem geschenkje te scoren, neen, gewoon gezellig met ons tweetjes en op kerstavond onze dochter erbij.

Het verschil met andere jaren is natuurlijk wel erg groot: in de gloriedagen moesten we een feestje organiseren voor meer dan 30 man. Het was dan de gewoonte om zelf te koken, want het alternatief was te duur. Omdat we alles altijd thuis deden, moest de living licht verbouwd worden: de zetels eruit, extra tafels en stoelen erbij, ja we waren vlot een weekje bezig. De dagen nadien konden we nagenieten bij de opkuis die een dergelijke uitspatting teweegbracht.

En voor wat? Om dezelfde onnozele praat van die zatte nonkel nog een keer te horen, of om opnieuw een compleet nutteloos geschenk te krijgen? Was dat kerstfeest.

Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de kinderen het uitermate fijn vonden; het spel met de pakjes, de neven en nichten allemaal samen in ons huis, ja voor hen had het wel iets.  Voor mijn vrouw was het vooral stress.

Maar niets van dit alles dit jaar. Corona zorgt voor een terugkeer naar de essentie: we gaan nadenken over waar we staan, en waar we naar toe willen. Dat zal ons zeker lukken.

Met verbazing hoor ik veel jonge mensen beweren dat dit zowat het ergste is wat ons als mens kan overkomen: niet met je vrienden kunnen vieren zorgt blijkbaar voor onherstelbare psychische schade. Ik bedenk dat ik er dan dan bijzonder erg aan toe moet zijn: Toen ik 19 was zat ik in het leger voor mijn legerdienst, alleen in een trailer, met een koptelefoon op, te wachten tot de Rus binnenviel, of een andere vijandige natie. Geen feest, geen drank, en helemaal alleen. Niet alleen op kerst maar ook met oudejaar.  

Op nieuwjaarsdag was ik van wacht en moest daarvoor op oudejaar de trein nemen rond 15 uur. Door een plotse sneeuwval geraakte ik niet ter bestemming. Het was onduidelijk of er nog treinen zouden rijden, dus aandacht was verreisd. Ik heb toen oudejaarsavond doorgebracht in de stationshal, tot ik door het personeel werd buiten gestuurd: het station werd gesloten. De koude winternacht werd mijn deel.

 Ik hoop dat het mij geen blijvende schade heeft toegebracht.