Goed gekozen (?)

door André

De voorbije jaren is de politiek heel erg geëvolueerd. Terwijl de burger vroeger min of meer rekende op de bekwaamheid en werklust van de personen die het land bestuurden, zijn wij in een situatie gesukkeld waar we allerminst blij om kunnen zijn.

Wat moet een politicus doen om de gunst van de kiezer te veroveren? Wel, zich vertonen op kermissen, gekke kostuums aantrekken, kwart, halve en hele marathons lopen, schlagers meezingen – hoe simpeler en hoe populistischer hoe beter. Kortom een boel activiteiten die moeten bewijzen dat de betrokkene wel geen tijd over zal hebben om ook nog serieus bezig te zijn met moeilijke vraagstukken.

Die moeten zeker op de wachtlijst, want ook de media moeten nog een belangrijk plaatsje in de agenda krijgen. Terwijl een politicus die zichzelf au sérieux nam, vroeger enkel na veel aandringen de media opzocht, tuimelen ze nu over elkaar om zoveel mogelijk vooral op televisie te komen. Televisie maakt of kraakt de kandidaten, dat weten we intussen. Of ze nu in pandakostuum lopen of andere gekheden uithalen.

Binnen afzienbare tijd wordt het alvast nog erger, want op een onbewaakt moment hebben onze Vlaamse leiders afgekondigd dat er voor de lokale verkiezingen geen opkomstplicht meer is. De kiezer kan dan zelf beslissen of hij de moeite wil doen om zijn vertegenwoordiger(s) mee te helpen aanduiden. In zo’n systeem zal het nog veel belangrijker worden om een eigen fanclub bijeen te krijgen en – wie weet – zo misschien burgemeester te worden. (Wat men zal doen met mensen die opgeroepen worden om in stem- of telbureau te komen ‘zitten’ en die niet van plan waren aan de verkiezingen deel te nemen, heb ik nog nergens gelezen.)

Als we dan het feestcomité in het bestuur krijgen, is tenminste het amusement verzekerd. Wie wil er nu nog een saaie burgervader die weet waarover hij spreekt en die zijn dossiers bestudeert, terwijl de anderen feestvieren? Komaan, leve de polonaise! Agge moar leut’et